معنی کلمه خلع در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
خلع. [ خ َ ] (ع مص ) برگ آوردن . یقال : خلعت العضاة.

گسستن پی پاشنه .

برکندن جامه را از تن . منه : خلع ثوبه .

برکندن نعلین و چکمه . منه : خلع نعله و خلع خفه .

خار برآوردن خوشه . منه : خلع السنبل .

کلان ذکر گردیدن . منه : خلع الغلام ؛ کلان ذکر گردید کودک از رسیدگی .

خلعت دادن . خلعت پوشانیدن . خلع علی فلان .

عاق کردن فرزند. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد).

معزول کردن از عمل . (منتهی الارب ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). یقال : خلع الوالی فهو مخلوع : و اغلب امت بر خلع او اجتماع کردند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). بسبب قرابت نسبت و... خلع او رقت آورد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).