معنی کلمه وارهیدن در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
وارهیدن . [ رَ دَ ] (مص مرکب ) خلاص شدن . رها شدن . (ناظم الاطباء). وارستن . آزاد شدن . خلاص یافتن . بازرهیدن : سال دیگر گر توانم وارهید از مهمات آن طرف خواهم دوید. مولوی . نه سحابش ره زند خود نه غروب وارهید او از فراق سینه کوب . مولوی . تا از این طوفان بیداری و هوش وارهیدی این ضمیر و چشم و گوش . مولوی . گردنش بشکست و مغز وی درید جان ما از قید و محنت وارهید. مولوی . وارهیدند از جهان پیچ پیچ کس نگرید بر فوات هیچ هیچ . مولوی . تا ز سکسک وارهد خوش پی شود شیره را زندان کنی تا می شود. مولوی . تا از این گرداب دوران وارهی بر سر گنج وصالم پانهی . مولوی . که دعائی همتی تا وارهم تا از این بند نهان بیرون جهم . مولوی .