معنی کلمه دغولی در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
دغولی . [ دَ ] (اِخ ) لقب محمدبن عبدالرحمان بن محمد، مکنی به ابوالعباس . از محدثان قرن سوم و چهارم هجری و از اهالی سرخس بوده است که در عصر خود امام و پیشوای خراسان بشمار می آمد و به سال 325 هَ . ق . درگذشت . او راست : معجم ، در حدیث و الاَّداب . (از الاعلام زرکلی ج 7 ص 62 از شذرات الذهب و المستطرفة و التبیان ).