معنی کلمه دعاگر در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
دعاگر. [ دُ گ َ ] (ص مرکب ) دعاکننده . دعاگو : دعاگرند بشاخ چنار بر، گل را تذرو و فاخته و عندلیب و قمری و سار اگر دعاگر گل ، بر چنار مرغانند چرا چو دست دعاگر شده ست برگ چنار. معزی . بر تو زبان اهل زمانه دعاگر است جود و سخای تو چو به اهل زمان رسید. سوزنی . چاکری را ز چاکران تو هست دوستی با من دعاگر تو. سوزنی .