معنی کلمه ره بردن در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ره بردن . [ رَه ْ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) راهی شدن . عازم شدن . رفتن . (یادداشت مؤلف ) : من ره نمی برم مگر آنجا که کوی دوست من سر نمی نهم مگرآنجا که پای یار. سعدی .

راه پیدا کردن . (فرهنگ فارسی معین ) : اندر بیابانهای سخت ره برده ای بی راهبر وین از توکل باشد ای شاه زمانه وز یقین . فرخی . رهی نمی برم و چاره ای نمی یابم بجز محبت مردان مستقیم احوال . سعدی . - ره بردن به کسی یا جایی ؛ بدو یا بدانجا دسترسی یافتن . بدان پی بردن . بدان راهنمایی شدن : چراغی است در پیش چشم خرد که دل ره به نورش به یزدان برد. اسدی . -

راهنمایی کردن بدان سوی : گرت رای باشد به حکم کرم به جایی که می دانمت ره برم . سعدی (بوستان ). رجوع به راه بردن در همه ٔ معانی شود.