معنی کلمه فوهاء در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
فوهاء. [ ف َ ] (ع ص ) چاه گشاده دهانه . (منتهی الارب ).

مؤنث افوه است : محالة فوهاء؛ چرخ درازدندانه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

طعنة فوهاء؛ گشاده . (اقرب الموارد).