معنی کلمه قشرة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
قشرة. [ ق ُ رَ ] (ع اِ) باران که روی زمین را رندد. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به قُشَرة شود.