معنی کلمه شغا در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
شغا. [ ش َ /ش ُ ] (اِ) جعبه و تیردان و ترکش . (ناظم الاطباء) (ازاقرب الموارد). شقا. شکا. تیردان . (آنندراج ) (از انجمن آرا). ترکش . (فرهنگ جهانگیری ). ترکش و تیردان را گویند، و آن جاییست که تیر در آن نهند و بر کمر بندند و به عربی جعبه خوانند. (برهان ). شقا هم توان خواند، آیا ممکن است شقا از شکاف به معنی گنجه و جای رخت باشد؟ (از فرهنگ لغات شاهنامه ). کنانه : بیفکند رستم شغا و کمان همه خیره گشته بر ایشان کیان . فردوسی (از انجمن آرا). به وقت کارزار ار خصم ورزد نام و ننگ او فلک از گردن آویزد شغا و نیم لنگ او. فرخی . ای سرافرازی که از تاج شهان زیبد همی بر میان بندگان تو شغا و نیم لنگ . امیرمعزی (از انجمن آرا). و رجوع به شقا و شگا و شُغ شود.