معنی کلمه قزعة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
قزعة. [ ق َ زَ ع َ ] (ع اِ) یکی قزع . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). گویند: کانت السماء کالزجاجة لیس فیها قزعة. (اقرب الموارد).

لته پاره . گویند: ما عنده قزعة. (منتهی الارب ). ما عنده قزعة؛ ای شی ٔ من الثیاب .

موضع الشعر المتقزع من الرأس .

ولد زنا. (اقرب الموارد). فرزند زنا. (منتهی الارب ).