معنی کلمه ضراریة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ضراریة. [ ض ِ ری ی َ ] (اِخ ) یکی از شش فرقه ٔ مجبره منسوب به ضراربن عمرو حِفص الفرد و اتفاقهما فی التعطیل انهما قالا الباری تعالی عالم ٌ قادرٌ علی معنی انه لیس بجاهل و لا عاجز و اثبت اﷲ تعالی ماهیة لایعلمها الا هو و قالا ان هذه المقالة محکیة عن ابی حنیفة رحمه اﷲ و جماعة من اصحابه و ارادابذلک انه یعلم نفسه شهادة لا بدلیل و لا خبر و نحن نعلمه بدلیل و خبر و اثبتا حاسة سادسة للانسان یری بها الباری تعالی یوم الثواب فی الجنة و قالا افعال العباد مخلوقة للباری . رجوع به ص 94 از کتاب اول ملل و نحل شهرستانی چ مصر در حاشیه ٔ ملل و نحل ابن حزم شود.