معنی کلمه ظهیرالدین در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ظهیرالدین .[ ظَ رُدْ دی ] (اِخ ) بارزی . شاعری است . از اوست : لئن فتکت الحاظه بحشاشتی و ساعدها بالهجر و اغتر بالحسن فلا بُدَّ ان تقتص لی منه ذقنه و تذبحه قهراً من الاذن للاذن . رجوع به فوات الوفیات ج 1 ص 32 شود.