معنی کلمه ظهرة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ظهرة. [ ظُ رَ ] (ع اِ) سنگ پشت .

مددکار. ظِهرة. ظهیر.

قبیله ٔ مرد: جاءَنا فی ظُهرته ؛ یعنی با قوم خود.