معنی کلمه غمین در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
غمین . [ غ َ ] (ص نسبی ) غمناک . (آنندراج ). غمگین . اندوهناک . غمنده . غمی . اندوهگین . مغموم . محزون . حزین . مهموم : آواز تو خوشتر بهمه روی نزدیک من ای لعبت فرخار ز آواز نماز بامدادین در گوش غمین مرد بیمار. معروفی . غمین بد به دل شاه هاماوران ز هر گونه ای چاره جست اندر آن . فردوسی . ز ما باد بر جان شاه آفرین دل او مبادا به کیهان غمین . فردوسی . غمین بود ازین کار و دل پرشتاب شده دور از او خورد و آرام و خواب . فردوسی . آن را که تویاری دهی یاری دهد چرخ برین وآن را که تو غمگن کنی بر کام دل گردد غمین . فرخی . کنون سپیده دمان فاخته ز شاخ چنار چو عاشقان غمین برکشد خروش و فغان . فرخی . با اهل هنر جهان بکین است مرد هنری از آن غمین است . ابوالفرج رونی . چون من از عهد هیچ نندیشم از بدی عهد چون غمین باشم . خاقانی . غمین باد آنکه او شادت نخواهد خراب آن کس که آبادت نخواهد. نظامی . غمین داری مرا شادت نخواهم خرابم خواهی آبادت نخواهم . نظامی . زین غم به اگر غمین نباشی تا پی سپر زمین نباشی . نظامی . اگرچه رسم خوبان تندخویی است چه باشد گر بسازد با غمینی . حافظ.