معنی کلمه زعبل در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
زعبل . [ زَ ب َ ] (ع ص ، اِ) هر آنکه هرچه خورد نگوارد او را و شکم کلان می شود و گردن باریک . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به زعبلة شود.

ماربزرگ . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). افعی .(اقرب الموارد)

آفتاب پرست .

مادر یا زن گول .

درخت پنبه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). - ثکلته الزّعبل ؛ ای امه الحمقاء. (ناظم الاطباء).