معنی کلمه ظلیف در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ظلیف . [ ظَ ] (ع ص ، اِ) بدحال .

خوار. ذلیل .

جای سخت .

کار دشوار.

بلای شدید.

سختی و درشتی .

بُن گردن . ج ، ظُلف ، ظُلُف .

ظلیف النفس ؛نزه النفس . ظلف النفس .

ذهب به ظلیفاً؛ مفت و رایگان و بی بها برد آن را.

تمام . کامل . کل ّ. همه : اَخذه بظلیفه و بظلیفته ؛ أی کله .