معنی کلمه طاب در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
طاب . (ع مص ) طِیب . طِیبة. تَطیاب . خوشمزه وپاک و پاکیزه گردیدن .

طابت الأرض ؛ گیاه ناک گردید زمین .

طِبت به نفساً؛ ای طابت به نفسی ؛ خوش شد دل من به او.

طابه ُ؛ خوش کرد آن را. پاک و پاکیزه ساخت .

ما اطیبه ُ!؛ چه پاکیزه و خوش است آن . (منتهی الارب ).