معنی کلمه نامردم در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
نامردم . [ م َ دُ ] (ص مرکب ) فرومایه . نااهل . مرادف ناکس . (آنندراج ). ناکس . (غیاث اللغات ). بی غیرت . ناکس . بی قدر. فرومایه . دون . پست فطرت . بدسرشت . (از ناظم الاطباء). بی مروت . نامرد. آنکه آئین مردی و مردمی نداند : گرچه نامردم است آن ناکس بشود هیچ از دلم ؟ برگس . رودکی . مظفر باش و گیتی دار و نهمت یاب و شادی کن جهان خالی کن از نامردم بدگوهر سفله . فرخی . بلی مردم دور نامردمند نه بر انجمن فتنه برانجمند. نظامی . قیاس کن که چه حالم بود در این ساعت که در طویله ٔ نامردمم بباید ساخت . سعدی . نگویم مراعات مردم بکن کرم پیش نامردمان کم بکن . سعدی . هرکه نامردم بود عذرش بنه چون به چشمش درنیامد مردمی . سعدی . بزرگی بایدت در مردمی کوش که دولت گرد نامردم نگردد. امیرخسرو (از آنندراج ).