معنی کلمه مه پرست در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
مه پرست . [ م َه ْ پ َ رَ ] (نف مرکب ) آنکه ماه (قمر) را پرستش کند.

عاشق . شیفته . دلداده . گرفتار معشوق : مه پرستان که ستاره همه شب می شمرند آخر این کوشش اومید به جائی برسد. مولوی .