معنی کلمه ربیعةبن اکثم در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ربیعةبن اکثم . [ رَ ع َ ت ِ ن ِ اَ ث َ ] (اِخ ) ابن شجرةبن عمروبن لکنزبن عامربن غنم بن دوران بن اسدبن خزیمة اسدی . از اصحاب حضرت بشمار است . حارث یهود او را در حصن النطاة به سی سالگی کشت . رجوع به الاصابة ج 1 قسم 1 و قاموس الاعلام ترکی ج 3 شود.