معنی کلمه عجزة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
عجزة. [ ع ِ / ع ُ زَ ] (ع اِ) فرزند پسین مرد. مذکر و مؤنث و جمع در آن یکسان است . (منتهی الارب ).