معنی کلمه آل زیاد در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
آل زیاد. [ ل ِ ] (اِخ ) اولاد زیادبن ابیه که معاویةبن ابی سفیان او را بپدر خویش ابوسفیان ملحق ساخت ، و در دواوین و انساب ، او و فرزندانش را بقریش منسوب کردند. و عبیداﷲ زیاد، حسین بن علی علیه السلام را بامر یزید در کربلا بشهادت رسانید : کربلا چون مقام و منزل ساخت تا که آل زیاد بر وی تاخت . سنائی . کرده آل زیاد و شمر لعین ابتذال چنین بتر بر دین . سنائی . آل مروان و آل سفله زیاد که نرفتند جز براه عناد. سنائی . و مهدی عباسی در 159 هَ .ق . نسب آنان رابگردانید و بمردی موسوم به عبید رومی از ثقیف نسب کرد.