معنی کلمه ذوجوفر در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ذوجوفر. [ ج َ ف َ ] (اِخ ) وادیی است بنو محارب بن حفصة را. اشعث بن زیدبن شعیب الفزاری راست : الالیت شعری هل ابیتن لیلة بحزن الصفا تهفو علی جنوب و هل آئین الحی شطر بیوتهم بذی جوفر شیی ٔ علی عجیب غداة ربیع او عشیة صیف لقربانه جنح الضلام دییب . (از معجم البلدان یاقوت ).