معنی کلمه ضباطة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ضباطة. [ ض َ طَ ] (ع مص ) نگاه داشتن کسی یا چیزی را بهوش .

ضُبطت الارض ؛ باران باریده شد زمین . (منتهی الارب ).