معنی کلمه ذوالمجدین در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ذوالمجدین . [ ذُل ْ م َ ] (اِخ ) علی بن موسی بن اسحاق بن الحسین بن اسحاق بن موسی بن جعفربن محمدبن علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب . علیهم السلام . مکنی به ابی القاسم و ملقب به ذوالمجدین نقیب الطالبیین بمرو. [ السید الشریف ... ]. (معجم الادباء یاقوت ج 5 ص 127) رجوع به علی ... شود. و علی بن الحسین الباخرزی راست در مدیح او: حیالک من تحت ذیل الحبی شعاع کحاشیة المشرفی یقول فیها و سقت الرکائب حتی أنخن بسبط الانامل سبط النبی علی بن موسی مواسی العفاة ابی القاسم السید الموسوی و منها نماه الفخار الی جدّه علی ففاز بجدعلی ولا یتأشب عیص السری اذا هو لم یکن ابن السری ابا قاسم یا قسیم السخاء اذا جف ضرع الغمام الحبی و فدت الیک مع الوافدین و فودالبشارة غب النعی و زارک منی سمّی کنّی فراع حقوق السمی الکنی فهذی القصیدة بکراً تصل ّ علی نحرها حصیات الحلی جعلت هواک جهازاً لها فجاء تک مائسة کالهدی سحرت بها السن السامرین و لم اترک السحر للسامری و لما نشرت أفاویقها طوی الناس دیباجة البحتری .