معنی کلمه تازه گوی در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
تازه گوی . [ زَ / زِ ] (نف مرکب ) نو گوینده . نو سراینده .

مجازاً، تازه سخن . نوپرداز. نیکوگفتار. نغزسخن (و جمع آن تازه گویان آید) : بساز لب تازه گویان زند ره نغمه ٔ آبدار سخن . طغرا (از آنندراج ).