معنی کلمه زبان پشتو در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
زبان پشتو. [ زَ ن ِ پ َ / پ ُ ] (ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) لهجه ای در افغانستان و شعبه ای است از زبانهای ایرانی . پشتو یا پختو (که صورت زبان نیم رسمی افغانستان را دارد) شامل لهجه های فرعی بسیار از جمله لهجه ٔ ونتسی است که از دیگر لهجه ها مجزاست . (مقدمه ٔ برهان قاطع بقلم دکتر معین ص 38). رجوع به «پشتو» و «ایران » شود.