معنی کلمه خوش نغمه در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
خوش نغمه . [ خوَش ْ / خُش ْ ن َ م َ / م ِ ] (ص مرکب ) خوش آواز. خوش الحان . خوش آهنگ . خوش صدا. خوش ترانه : نوای مطرب خوش نغمه و سرود ستخج خروش عاشق سرگشته و عتاب نگار. مسعودی . از برای عاشقان مفلس اکنون بی طمع بلبل خوش نغمه گه شه رود و گه عنقا زند. سنائی . آواز چنگ مطرب خوش نغمه گو مباش ما را حدیث دلبر خوشخوی خوشتر است . سعدی .