معنی کلمه هبی در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
هبی . [ هََ ] (ع اِ صوت ) آوازی که بدان اسب را برانند و از خود دور کنند. (ناظم الاطباء). نوعی از آواز که بدان اسب را برانند، یعنی دور شو از من . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). کمیت گوید : نُعَلّمها هبی و هلا و ارحب و فی أبیاتنا و لنا افتلینا. (از لسان العرب ).