معنی کلمه ظراء در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
ظراء. [ ظَ ] (اِخ ) کوهی است در بلاد هذیل . تأبطشرا ظاهراً در بیت ذیل از ظرءهمین ظراء را اراده کرده آنجا که گوید : اء بَعْدَ النفاثیین ازجرُ طائرا و آسی علی شی ٔ اذا هو ادبرا اءُنهنه رحلی عنهم و اخالهم من الذّل بعراً بالتلاعة اعفرا ولو نالت الکفار اصحاب نوفل بمهمهة مابین ظَرء و عرعرا. (معجم البلدان ).