معنی کلمه هبنکة در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
هبنکة. [ هََ ب َن ْ ن َ ک َ ] (ع ص ) مؤنث هَبَنَّک . زن احمق ضعیف . (ناظم الاطباء) (معجم متن اللغة) (اقرب الموارد). زن گول سست . (منتهی الارب ).

زن سخن چین . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (اقرب الموارد)(معجم متن اللغة). هَبنَکَة. (معجم متن اللغة).

مرد باکسالت . (ناظم الاطباء). مرد کسلمند. (منتهی الارب ). کسلان . تنبل . (اقرب الموارد) (معجم متن اللغة): رجل هبنکة؛ یعنی مرد تنبل . (اقرب الموارد).