معنی کلمه نوبختی در لغت نامه دهخدا معین لطیف

 
نوبختی . [ ن َ ب َ ] (اِخ ) موسی بن حسن بن محمدبن عباس بن اسماعیل بن ابوسهل بن نوبخت ، مکنی به ابوالحسن و معروف به ابن کبریاء. از منجمان قرن چهارم هجری است و کتاب الکافی فی احداث الازمنة از تصانیف اوست . (از ریحانة الادب ج 4 ص 243).